Mastif
Hiszpański
Standard FCI N0 091
Mastif Hiszpański
Kalsyfikacja FCI:
Grupa II
Sekcja 2.2 molosy, psy górskie. - bez testów użytkowych.
Nazwa:
Mastif hiszpański (Mastin Espańol),
Mastin z Léon (mastin leonés),
Mastin z Patremadury (mastin extremeno),
Masin z Manchy (mastin manchego).
Występowanie:
Cała Hiszpania, a w szczególności góry i Alpy prowincji Asturii i Leon
Gór Kantabryjskich,
Entremadury i w ogóle wysoko położonych pastwisk i obszarów,
na których odbywają się wędrówki owiec, z wyjątkiem Pirenejów z Aragon i
Naverra
i obszarów Monegros, gdzie jest rozpowszechniony Mastif pirenejski.
I. Wygląd ogólny i
charakter:
1. Opis ogólny:
Mastif hiszpański jest psem dużym, ciężkim, równomiernie zbudowanym z
wyważonymi proporcjami, silnym i muskularnym, mocnym kośćcem, dużą głową
i półdługą sierścią. Z troskliwego i łagodnego usposobienia, występuje
zdecydowanie przeciwko złodziejom i obcym, w szczególności kiedy strzeże
i broni posiadłości ziemskich i bydła. Jego głos jest ochrypły i z
powodu swojej siły słyszalny z daleka. Chodzi o psa bardzo
inteligentnego i równocześnie pięknego; obie te cechy są wyraźnie
uwydatnione. W zachowaniu okazuje się psem pewnym siebie, który zdaje
sobie sprawę ze swojej niebywałej siły i używa jej z wyczuciem.
2. Wysokość w kłębie:
Brak górnego limitu, przy czym preferuje się wśród dużych egzemplarzy
osobniki o harmonijnych proporcjach. Wysokość minimalna: psy: 77 cm. -
suki: 72 cm. Należy dążyć do wyraźnego przekroczenia wysokości
minimalnej, tak żeby psy przekraczały 80 cm. a suki 75 cm.
3. Postać:
Nie całkiem kwadratowa, tak że długość ciała przekracza wysokość w
kłębie. Celem do którego należy dążyć jest proporcja i harmonia
funkcjonalna w spoczynku i w ruchu.
4. Wykorzystanie:
Ochrona i obrona. Należy wykluczać z hodowli zwierzęta bojaźliwe,
tchórzliwe lub niezrównoważone. Rasa jest ściśle związana z hodowlą
wędrowną, a w szczególności z owcami merynosami, którym towarzyszyła już
w czasach średniowiecznych Związków Hodowli Owiec (Mesta) i broniły je
przed wilkami i innymi drapieżnikami wszędzie tam, gdzie dążyły i
zatrzymywały się na pastwiskach stada. Także dzisiaj rasa ta towarzyszy
w swojej tradycyjnej funkcji stadom w ich tradycyjnej wędrówce, a także
na pastwiskach. Oprócz tego jej zadaniem jest strzeżenie i obrona domów
na wsi, ludzi i nieruchomości.
II. Głowa:
1. Opis ogólny:
duża, mocna, w kształcie ostrosłupa ściętego o szerokiej podstawie.
Stosunek długości czaszki do pyska powinien wynosić jak 6:4. Ogólny
wygląd pyska i czaszki jest, patrząc z góry, kwadratowy i równomierny,
bez przewężenia w przejściu pomiędzy pyskiem a skroniami.
2. Czaszka:
szeroka, mocna, z profilu lekko wysklepiona, raczej szersza niż dłuższa.
Kość potylicowa podkreślona.
3. Stop:
lekko pochyły, mało zaznaczony.
4. Pysk:
prosty widziany z profilu. Widziany z tyłu prawie prostokątny, stopniowo
zwężający się ku nosowi, ale w dalszym ciągu o znacznej szerokości. W
żadnym przypadku nie powinien być spiczasty.
5. Nos:
czarny, wilgotny, duży i szeroki.
6. Wargi:
górne dobrze zakrywają dolne; dolne z wybujałą błoną śluzową, również w
kącikach ust. Śluzówki muszą mieć kolor czarny.
7. Zęby:
białe, silne i zdrowe. Duże, ostro zakończone kły o mocnym zgryzie.
Silne, potężne trzonowce. Siekacze raczej małe, zgryz nożycowy.
Występują wszystkie przedtrzonowce.
8. Oczy:
w stosunku do czaszki małe, w kształcie migdała, najlepiej ciemne, w
kolorach orzecha laskowego. Czujne, łagodne spojrzenie pełne
szlachetności, bardzo twarde w stosunku do obcych.
9. Powieki:
grube, czarno pigmentowane. Dolna powieka pozwala na zobaczenie
spojówki.
10. Uszy:
średniej wielkości, zwisające, trójkątne, płaskie. Osadzone ponad linią
oczu. Podczas spoczynku wiszące i przylegające do polików, nie
przylegające zanadto do czaszki. Podczas pobudzenia odstające od pyska,
częściowo nadstawione w jednej trzeciej ich tylnej górnej części. Nie
przycinane.
11. Podniebienie:
czarne z wyraźnym użebrowaniem.
III. Szyja:
W kształcie stożka ściętego,
szeroka, silna, dobrze umięśniona, giętka. Gruba luźna skóra. Mocno
rozwinięty podwójny podbródek.
IV. Korpus:
1. Wrażenie ogólne:
kwadratowy. Krępy i krzepki, pokazujący potężną siłę, ale giętki i
zwinny.
2. Kłąb:
dobrze zaznaczony.
3. Grzbiet:
silny. Dobrze umięśniony, żebra z dużymi przestrzeniami międzyżebrowymi,
dobrze wysklepione, nie płaskie. Stosunek pomiędzy wysokością łopatek
-szerokością klatki piersiowej wynosi mniej więcej 3. Lędźwie długie,
szerokie i silne, zwężające się w kierunku talii.
4. Zad:
szeroki i silny. Nachylony w horyzontalnie o około 45° do linii
grzbietu. Wysokość jak łopatek.
5. Linia grzbietu:
prosta. Pozioma, także w ruchu.
6. Pierś:
szeroka, głęboka, dobrze umięśniona, potężna. Zaznaczony mostek.
7. Brzuch i boki:
brzuch lekko podciągnięty, talia opuszczona w dół, szerokie boki.
V. Ogon:
U nasady bardzo szeroki, nie
osadzony ani za wysoko, ani za nisko. Silny, giętki i dłużej owłosiony
od pozostałych części ciała. W spoczynku noszony nisko, prawie
dochodzący do stawów skokowych, w ostatniej ćwiartce czasami wygięty. W
ruchu lub podczas pobudzenia pies nosi ogon w kształcie szabli, na końcu
podkręcony, ale nigdy na całej długości czy leżący na zadzie.
VI. Kończyna przednia:
1. Ogólne wrażenie:
całkowicie prostopadłe. Widziane z przodu proste i równoległe.
Przedramię jest trzy razy dłuższe od śródręcza. Silne kości z mocnym
śródręczem.
2. Łopatki:
pochyłe, bardzo dobrze umięśnione, dłuższe niż przedramię.
3. Kąt łopatka-ramię:
około 100° .
4. Kąt ramię-przedramię:
około 125° .
5. Śródręcze:
patrząc z boku nie pochylony. Jest praktycznie przedłużeniem
przedramienia. Mocne kości.
6. Stopy:
palce pokroju kociego, stojące wąsko, dobrze wybrzuszone. Pazury i
poduszki krzepkie i twarde. Umiarkowanie rozwinięta owłosiona skóra
pomiędzy palcami.
VII. Kończyna tylna:
1. Ogólne wrażenie:
silna, dobrze umięśniona. Patrząc z boku odpowiednie kątowanie. Widziana
od przodu i z profilu prostopadła; Stawy skokowe proste, stosowne do
nadania psu w ruchu odpowiedniej lekkości, werwy i elegancji.
2. Udo:
mocne, dobrze umięśnione.
3. Kąt miednica-udo:
około 100°.
4. Podudzie:
długie, muskularne, mocne kości.
5. Kąt udo-podudzie:
około 120°.
6. Stawy skokowe:
uwydatnione z łatwo rozpoznawalnymi ścięgnami.
7. Kąt stawu skokowego:
otwarty, około 130°.
8. Stopy:
pokroju kociego, prawie owalne. Pojedyncze lub podwójne wilcze pazury,
których amputacja jest dopuszczalna.
VIII. Ruch:
Preferowanym rodzajem chodu
jest kłus, harmoniczny, mocny i prosty. Niedopuszczalny inochód.
IX. Skóra:
Elastyczna, gruba, obfita,
różowa z ciemnym pigmentowaniem. Wszystkie śluzówki czarne.
X. Szata:
Gęsta, gruba, półdługa,
gładka, na całym ciele aż do palców. Rozróżnia się dwa rodzaje włosów;
włosy pokrywowe na grzbiecie oraz inny rodzaj włosów chroniących okolice
żeber oraz boki. Krótsze na kończynach i dłuższe oraz bardziej
jedwabiste na ogonie.
XI. Umaszczenie:
Różne, przy czym najbardziej
pożądane w jednym kolorze - jak w żółtym, płowym, czerwonym, czarnym,
wilczym czy w kolorze jelenia. Również pożądane są kombinacje tych
kolorów, z białą kryzą oraz łaciate.
XII. Wady:
Lekkie:
• mocno wysklepiony grzbiet nosa widziany z profilu.
• brak jednego przedtrzonowca, zgryz cęgowy.
• słaba linia grzbietu, rozciągnięta i falująca w ruchu.
• słabe śródręcze/śródstopie.
• lekka bojaźliwość.
Ciężkie:
• zaostrzony pysk.
• nie spowodowany wypadkiem brak wielu przedtrzonowców i siekaczy.
• obniżony grzbiet.
• silne przebudowanie.
• słabe lub krzywe stawianie kończyn.
• bardzo luźne łokcie w ruchu.
• falowany, kręcony lub za długi włos.
• przycięte uszy lub ogon.
• przesadzona entropia lub ektropia.
• niezrównoważony charakter, przesadna strachliwość lub agresywność.
• słaby, limfatyczny wygląd.
• ogon noszony na grzbiecie.
Wady wykluczające z
hodowli:
• rozczepiony nos.
• każdy stopień tyłozgryzu.
• zbyt silny przodozgryz.
• brak pigmentacji poduszki nosa i
• śluzówek przy towarzyszących jasnych oczach.
P.S. Psy muszą posiadać dwa widocznie normalne jądra, całkowicie
opuszczone do moszny. |
